kinitron

Συνεχίζουμε στο: blog.mobiltron.com
Σας περιμένουμε!

Ημιαγωγών συνέχεια (?)

Στο post "Κλωνοποιώντας την Silicon Valley" είχα αναφερθεί σε ένα μικρό "οικοσύστημα" εταιριών, δραστηριοποιούμενων στον ευρύτερο χώρο των ημιαγωγών (semiconductors). Με την ευκαιρία του προηγούμενου post "Ή ταν ή επί τας ... αλλά κρητικά" επισκέφτηκα ξανά το site του εν λόγο "οικοσυστήματος" όπου με χαρά μου διαπίστωσα ότι ο αριθμός των μελών του Hellenic - SIA έχει αυξήθει.

Κοιτώντας τα sites των μελών διαπίστωσα ορισμένα ενδιαφέροντα γεγονότα, ικανά να προσφέρουν μια νότα ουσιαστικής αισιοδοξίας, κυρίως για το συγκεκριμένο επιχειρηματικό πεδίο, αλλά γιατί όχι και για την ευρύτερη ελληνική επιχειρηματική δραστηριότητα στον χώρο της τεχνολογίας, με την προϋπόθεση βεβαίως ότι οι συγκεκριμένες εταιρίες θα βρουν μιμητές και σε άλλα πεδία υψηλής τεχνολογίας στην Ελλάδα.

• Κατ' αρχήν όλες οι εταιρίες παράγουν προϊόντα ή γνώση υψηλής τεχνολογίας και δεν αρκούνται στο να αντιπροσωπεύουν προϊόντα διεθνών οίκων στην χώρα μας ή στα Βαλκάνια. Μάλιστα φαίνεται να έχουν έντονη (αν όχι αποκλειστική) εξαγωγική δραστηριότητα, βασισμένη στην παραγωγή πρωτότυπων προϊόντων ή στην παροχή εξειδικευμένων υπηρεσιών προς μεγάλους και καταξιωμένους πελάτες της διεθνούς αγοράς. Αρκετές μάλιστα από αυτές έχουν δημιουργήσει γραφεία και στο εξωτερικό, κυρίως στην Αμερική, διατηρώντας ωστόσο την παραγωγική τους δραστηριότητα κατά βάση στην Ελλάδα.
• Αρκετές από τις εταιρίες αυτές είναι εγκατεστημένες εκτός Αθηνών, σε πόλεις όπως η Πάτρα, η Θεσαλλονίκη και το Ηράκλειο. Θέλω να πιστεύω ότι πρόκειται για ενσυνείδητη επιλογή που αφενός εξασφαλίζει καλύτερη πρόσβαση στο υψηλό ανθρώπινο δυναμικό "περιφερειακών" πανεπιστημίων, αφετέρου δε, πιο ευχάριστες και αποδοτικές συνθήκες διαβίωσης για το ανθρώπινο δυναμικό τους, κατάλληλες για να αναπτυχθεί η υψηλών προδιαγραφών πνευματική τους εργασία.
• Αρκετές από αυτές έχουν ιδρυθεί από στελέχη τα οποία έχουν περάσει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, από κοινούς τόπους, είτε τα αντίστοιχα επιφανή τεχνολογικά ινστιτούτα στην Πάτρα και την Κρήτη, είτε εργαστήρια διεθνών εταιριών όπως της ATMEL, και έχω την εντύπωση ότι πρέπει να μοιράζονται κάποιες κοινές επιστημονικές αξίες και επιχειρηματικές ανησυχίες, οι οποίες, σε κάποιον βαθμό, θα πρέπει να αναπτύχθηκαν ή τουλάχιστον να ωρίμασαν, εντός των κοινών αυτών τόπων.
• Ορισμένες από αυτές (όχι όσες θα ήθελα, τουλάχιστον από άποψη αριθμών και μόνο) εμφανίζονται (στο site τους) να υποστηρίζονται από venture capital, τόσο οικονομικά όσο και από πλευράς δυναμικού, με στελέχη τους να συμμετέχουν είτε στην διοίκηση των εταιριών αυτών, είτε τουλάχιστον στα διοικητικά τους συμβούλια. Με τον τρόπο αυτό οι συγκεκριμένες (τυχερές) εταιρίες εξασφαλίζουν, εκτός από χρήματα, τις πολύ σημαντικές επαφές που θα επιτρέψουν την ανάπτυξη τους στην παγκόσμια, πολύ ανταγωνιστική αγορά.

Ψάχνοντας λίγο στο internet διαπίστωσα ότι αυτό το "οικοσύστημα" επεκτείνεται και εκτός του Hellenic - SIA, με γνωστότερα (βλέπε Intracom) ή λιγότερο (βλέπε ISD ή Nanochronous Logic) γνωστά ονόματα, γεγονός που κατά την γνώμη μου είναι μια ακόμα απόδειξη για την δυναμική στον συγκεκριμένο χώρο. Την δυναμική αυτή εκφράζει και σχετικό άρθρο στο EPN-Online (Μάιος 2006), με τον διφορούμενο (θα έλεγα) τίτλο "Greeks Bearing Gifts: A High-Tech Odyssey".

Η εισαγωγή του άρθρου:

"It is not strength, but art, obtains the prize. And to be swift is less than to be wise." Homer, from "The Iliad" While the rest of Europe was living in mud huts and bashing each other over the heads with clubs, the Greeks set down the foundations of Western civilisation. From here, the first great strides in such diverse areas as philosophy, astronomy, and medicine were made; Democritus developed atomic theory, Aristotle made early discoveries in optics, and Euclid set out the structure of basic mathematics. With such a wealth of knowledge in its antiquity, the question is why Greece has not had a more prominent role in electronics.

θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί κομμάτι του βιβλίου "Greek Paradox: Promise vs Performance". Βεβαίως το σχόλιο "Though until now the..." που ακολουθεί αμέσως μετά την εισαγωγή προδιαθέτει για μια συνολικά αισιόδοξη τοποθέτηση του άρθρου, η οποία επιβεβαιώνεται από την τελευταία πρόταση "There is little doubt that Greece was the alpha of our technological advance, but perhaps it will also be the omega."

Δεν θα μείνω σε αυτή την πρόταση, αν και προφανώς την θεωρώ πολύ σημαντική. Θα σταθώ όμως στο αμέσως προηγούμενο σχόλιο του κου Βαρελά, Πρόεδρου του Hellenic - SIA και V.P Business Development and Administration της Theta Microelectronics:

The Greek people don't lack entrepreneurial spirit; there is plenty of motivation for engineers to go out and create new companies. We just need to ensure there is a stable, responsive environment, with a good flow of capital and strong level government involvement to support this.

Ο κο Βαρελάς κάνει μια σημαντική διαπίστωση και θέτει δύο ουσιαστικά θέματα. Κατ' αρχήν διαπιστώνει την ύπαρξη διάθεσης για επιχειρηματική δραστηριότητα μεταξύ των νέων μηχανικών στην χώρα μας. Η διαπίστωση του είναι πολύ σημαντική καθότι είναι ένας άνθρωπος που έχει "λερώσει" τα χέρια του (εκτός από την παρούσα θέση του στην Theta Microelectronics προηγούμενα ήταν μεταξύ των συνιδρυτών της εταιρίας Philsar η οποία το 2000 εξαγοράστηκε από την Conexant) και θέτει το προαπετούμενο. Η ουσία όμως βρίσκεται στο δύο θέματα που βάζει, αφενός την ανάγκη για ένα σταθερό περιβάλλον ανάπτυξης της επιχειρηματικής δραστηριότητας (βασικά ένα σταθερό και αποτελεσματικό νομικό πλαίσιο) και αφετέρου την διαθεσιμότητα κεφαλαίων ικανών (να κατανοήσουν και) να στηρίξουν αυτές τις προσπάθειες. Και όλα αυτά με τη υποστήριξη της πολιτείας η οποία θα πρέπει να διαπιστώσει την δυναμική στον συγκεκριμένο χώρο.

Το γεγονός ότι δημιουργήθηκε η Ελληνική Πρωτοβουλία Τεχνολογικών Συνεργατικών Σχηματισμών (HTCI) υπό την αιγίδα του Ελληνικού Υπουργείου Ανάπτυξης, δείχνει (σε ένα βαθμό) ότι η πολιτεία κατανοεί την σημασία του χώρου. Μάλιστα κοιτώντας το site της (HTCI) διαπιστώνει κανείς ότι μόνο το κομμάτι που αφορά τους Ημιαγωγούς και τα Ενσωματωμένα Συστήματα (Semiconductors & Embedded Systems) έχει να δείξει (προς το παρόν) επιχειρηματική δραστηριότητα. Το πρόβλημα με την πολιτεία εξακολουθεί να υφίσταται όσον αφορά την δημιουργία ενός σταθερού και αποτελεσματικού πλαισίου. Παρεμπιπτόντως θυμάμαι μια ιστορία που μου διηγήθηκε ένας φίλος σχετικά με μια εταιρία υψηλής τεχνολογίας από την Σκανδιναβία, με την οποία είχε συνεργαστεί, η οποία πριν μερικά χρόνια αποφάσισε να εγκαταστήσει κομμάτι της δραστηριότητας της (και μάλιστα της παραγωγικής) στην χώρα μας. Οι άνθρωποι γνώριζαν καλά το μη αποτελεσματικό νομικό πλαίσιο, είχαν προετοιμαστεί με υπομονή και επιμονή για να αντιμετωπίσουν την γραφειοκρατεία και νόμιζαν ότι ήταν "επιχειρηματίες προετοιμασμένοι για όλα". Τελικά μετά από κάποιο χρονικό διάστημα αποφάσισαν να τα μαζέψουν και να φύγουν γιατί διαπίστωσαν ότι υπήρχε μια παράμετρος που δεν είχαν υπολογίσει. Αυτή ήταν η αστάθεια του νομικού πλαισίου και ειδικά εκείνες τις διατάξεις που εμφανίζονται από το πουθενά και δεν είναι μόνο ότι αναιρούν από το σημείο εκείνο και έπειτα όλα όσα ίσχυαν μέχρι την στιγμή της εμφάνισης τους, αλλά κυρίως το γεγονός (πρωτότυπο) ότι έχουν και αναδρομικό χαρακτήρα, συνήθως συνοδευόμενο με αρκετά πρόστιμα!

Το θέμα του νομικού περιβάλλοντος αγγίζει την πολιτεία και ως γνωστόν υπάρχει μια καθυστέρηση. Τι γίνεται όμως με το κομμάτι που αγγίζει την ιδιωτική πρωτοβουλία και κυρίως την ελληνική κοινότητα του venture capital? Κοιτάζοντας τα sites και ψάχνοντας το internet διαπίστωσα (αν και εύχομαι να έχω κάνει λάθος) ότι ο αριθμός των ελληνικών venture capital που εμπλέκεται στις εταιρίες του οικοσυστήματος περιορίζεται σε τρεις, οι οποίες μάλιστα τυγχάνει να είναι παρακλάδια μεγάλων ελληνικών τραπεζών. Πρόκειται για την Εθνική Τράπεζα μέσω του NBG Technology Fund, την Εμπορική Τράπεζα (μέσω της παλαιότερης Εμπορικής Συμμετοχών που πλέον έχει απορροφηθεί από την ίδια την Τράπεζα και δεν ξέρω αν πια δραστηριοποιείτε) και της Alpha Bank (μέσω της Alpha Ventures). Οι δύο πρώτες έχουν επενδύσει στην Theta Microelectronics ενώ η δεύτερη στην Helic. Δεν ακούγεται περίεργο τρεις τράπεζες να έχουν επενδύσει σε έναν από τους πιο δυναμικούς τεχνολογικούς τομείς στην χώρα μας, τον τομέα που στην ουσία στηρίζει όλους τους υπόλοιπους τεχνολογικούς τομείς παγκοσμίως και όμως οι εταιρίες που έχουν λάβει χρήματα από το ΤΑΝΕΟ, σκοπό των οποίων είναι η στήριξη της καινοτόμου επιχειρηματικότητας στη Ελλάδα, να μην είναι εκεί? Πραγματικά θα ήθελα κάποιος να μου εξηγήσει τι συμβαίνει?

Τα παραπάνω θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως "όνειρα θερινής νυκτός" από τα οποία ακόμα δεν έχουμε ξυπνήσει. Θα μπορούσαν να ήταν αν δεν υπήρχε τουλάχιστον ένα "success story" αυτό της Athena Semiconductor η οποία εξαγοράστηκε τον Οκτώβριο του 2005 από την Broadcom για 21,6 εκατομμύρια δολάρια. Η συγκεκριμένη εταιρία είχε εξαγοράσει νωρίτερα την Hellenic Semiconductor Applications S.A. η οποία είχε ιδρυθεί στην Αθήνα το 2000 και στην συνέχεια, μέχρι την εξαγορά της, είχε καταφέρει να λάβει περίπου 20 εκατομμύρια δολάρια από διεθνή venture capital. Μπορεί το οικονομικό premium να μην είναι τρομερά μεγάλο, ωστόσο το γεγονός της εξαγοράς από την Broadcom λόγο της πρωτοποριακής τεχνολογίας που διέθετε, σε συνδυασμό με τη διατήρηση του ελληνικού design center της Athena Semiconductor και μετά την εξαγορά, είναι μια έμπρακτη απόδειξη ότι θα υπάρξει συνέχεια στον χώρο!

Αναζητώντας βελόνες στ΄άχυρα

Σήμερα διάβασα ένα αρκετά ενδιαφέρον post του Brad King στο blog του Technology Review με τίτλο "SXSW Day 2: Where Are You? What Are You Doing?". Ο αρθρογράφος, στα πλαίσια της ανταπόκρισης από το SXSW και με αφετηρία τα όσα διαδραματίζονται στο συνέδριο, καταλήγει να γράφει σχετικά με το mapping και tagging των πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο και την δυνατότητα τους να βελτιώσουν τη ανεύρεση πληροφοριών, ειδικά εκείνων που γνωρίζεις ότι κάπου υπάρχουν αλλά δεν ξέρεις που να τις βρεις.

Αυτό το τελευταίο μου θυμίζει ένα γνωστό πρόβλημα που αντιμετωπίζω (από παλιά) με τα αντικείμενα στο γραφείο αλλά και στο σπίτι! Εκείνες τις απίστευτα εκνευριστικές περιπτώσεις που ψάχνω κάτι (π.χ. business card, CD, fax, σημείωμα, κλπ) το οποίο γνωρίζω ότι υπάρχει, στο οποίο έχω "πέσει πάνω" κάποια περασμένη στιγμή ενώ ζητούσα κάτι άλλο, αλλά καθώς βιαζόμουν (ως συνήθως) και δεν το χρειαζόσουν άμεσα, το άφησα εκεί που το βρήκα. Τι καλά θα ήταν αν το είχα ταξινομήσει με κάποιο τρόπο (όσον αφορά το περιεχόμενο αλλά και την θέση του) για να μπορέσω να το βρω αργότερα εύκολα και γρήγορα, ανεξαρτήτως του συστήματος (φυσικού ή ηλεκτρονικού) που θα χρησιμοποιούσα για την αναζήτηση μου!

Fast forward! Ψηφιακές φωτογραφίες, mp3, video, podcasts, κείμενα, pdfs, και χιλιάδες άλλα ψηφιακά αρχεία τα οποία συσσωρεύονται καθημερινά στου διάφορους δίσκους που χρησιμοποιώ (notebooks, desktop, εξωτερικούς, κλπ). Προσπαθώ εδώ και καιρό να βάλω μια τάξη αλλά πέρα από την βασική αρχειοθέτηση (σε επίπεδο ονόματος και φακέλου), οφείλω να ομολογήσω ότι δεν έχω καταφέρει πολλά πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι το Spotlight (από τότε που εγκατέστησα το Mac OS 10.4, a.k.a. TIGER) και παλαιότερα το QuickSilver, μου έδιναν την εντύπωση ότι ήταν εύκολο να βρω όλα μου τα αρχεία, κάνοντας με να αναβάλω την αναζήτηση μιας μόνιμης και αποτελεσματικής λύσης. Γιατί στην πραγματικότητα τόσο το Spotlight και το QuickSilver δουλεύει μόνο για συγκεκριμένα αρχεία και μόνο στις περιπτώσεις που θυμάμαι αρκετά καλά τι ακριβώς αναζητώ. Τι γίνεται όμως με όλα τα υπόλοιπα? Κάποια στιγμή για παράδειγμα σκέφτηκα να βάλω tags στις ψηφιακές μου φωτογραφίες (που ήδη έχουν ξεπεράσεις τις 12.000 αρχεία) αλλά διαπίστωσα ότι τα tags που θα έβαζα θα ήταν αναγνώσιμα μόνο από συγκεκριμένες εφαρμογές οπότε τα παράτησα (αν αυτό ακούγεται σαν δικαιολογία οφείλεται στο γεγονός ότι μάλλον ήταν).

Δεν νομίζω ότι είμαι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου με το συγκεκριμένο πρόβλημα. Τουλάχιστον σύμφωνα με το blog του King υπάρχουν μερικοί ακόμα που αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα, τα οποία μερικές φορές μπορεί να καταλήξουν να είναι θέματα ζωής και θανάτου και οι άνθρωποι που τα αντιμετωπίζουν να είναι διατεθειμένοι να καταβάλουν χρήματα για να μπορέσουν να τα λύσουν αποτελεσματικά. Μέρος του προβλήματος προσπάθησε να αντιμετωπίσει ο Joshua Schachter με το del.icio.us και κατέληξε να μεταμορφώσει ένα προσωπικό του hobby σε μια κερδοφόρα περιπέτεια. Το συμπέρασμα:

Λύσεις, έστω και όχι ολοκληρωμένες, σε προβλήματα που αφορούν εκατομμύρια ανθρώπους καταλήγουν να έχουν πολύ μεγάλη αξία.

Καταλαβαίνω λοιπόν ότι ΤΕΤΟΙΑ προβλήματα αξίζει να προσπαθήσεις να αντιμετωπίσεις, ευελπιστώντας ότι η δική σου λύση θα έχει επιτυχία και το κέρδος σου θα είναι μεγάλο. Αυτό που δυσκολεύομαι να καταλάβω είναι γιατί όταν είσαι κοντά σε μια τέτοια λύση (όπως φαίνεται να είναι ο νεαρός φοιτητής στον οποίο αναφέρθηκα στο προηγούμενο post μου, ο οποίος στα πλαίσια της διπλωματικής του είχε κατασκευάσει μια εφαρμογή που επέτρεπε το tagging αρχείων) και παρά την προτροπή των καθηγητών σου (που κατά τα λεγόμενα τους πιστεύουν ότι αυτό που έφτιαξες είναι αρκετά ενδιαφέρον) δεν δείχνεις να ενδιαφέρεται για την εμπορική εκμετάλλευση της δουλειάς σου. Μήπως πρέπει να το ξανασκεφτείς?

Μετά τα κινητά αλλάζει και η TV?

Πριν από περίπου ένα μήνα ο Steve Jobs, κατά την διάρκεια του MacWorld Expo 2007, ανακοίνωσε επιτέλους το πολυσυζητημένο iPhone. Από εκείνη τη ημέρα μια φρενίτιδα κατέλαβε τον κόσμο της τεχνολογίας και όχι μόνο. Ο Mike Elgan στο άρθρο του "Opinion: Why the iPhone will change the (PC) world" αποδίδει πραγματικά εύστοχα αυτή την κατάσταση με το ακόλουθο σχόλιο:

His keynote was so insanely great that five weeks later, we almost forget one important fact: The iPhone doesn’t exist—at least as a shipping product.

Την ίδια ημέρα βέβαια παρουσιάστηκε και ένα άλλο gadget της Apple, το οποίο για κάποιο λόγο πέρασε στα ψιλά. Αναφέρομαι βέβαια στο Apple TV το οποίο οφείλω να ομολογήσω ότι "υποτίμησα", τουλάχιστον μέχρι σήμερα που διάβασα το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Bob Cringely "Appeerances Can Be Deceiving: What's that 40-gig hard drive doing inside my Apple TV?". Στο συγκεκριμένο άρθρο ο Cirngely προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει το πως η Apple και ο Jobs βεβαίως, βλέπουν το μέλλον του Apple TV. Εν συντομία η θέση που υποστηρίζει είναι ότι το Apple TV μέσα στον επόμενο χρόνο (και αφού έχουν πουληθεί μισό με ένα εκατομμύριο συσκευές) θα αναδειχθεί σε έναν "always on" κόμβο ενός ιδιόκτητου δικτύου της Apple, βασισμένου σε τεχνολογίες p2p, το οποίο μεταξύ άλλων θα μπορέσει να λειτουργήσει ως δίαυλος για την μεταφορά video και audio content, ανταγωνιζόμενο εξωτερικά λαμβανόμενες υπηρεσίες όπως της Akamai. Το σενάριο "ακούγεται" βγαλμένο από ιστορίες συνωμοσίας και μοιάζει να αποτελεί συνέχεια των τελευταίων άρθρων του Cirngely σχετικά με την Google και την προσπάθεια της να "καταλάβει το internet". Διαβάζοντας όμως το άρθρο, βρίσκω το σενάριο που περιγράφει ως πολύ πιθανό. Οι τεχνολογίες p2p υπάρχουν εδώ και καιρό, είναι ώριμες και ευρέως διαδομένες. Η ανάγκη της Apple για ένα "δίαυλο" που θα επιτρέπει αποτελεσματικότερο content streaming είναι εκεί και γίνεται επιτακτικότερη με κάθε τραγούδι ή video που κατεβαίνει από το iTunes. Η συζήτηση που πρόσφατα ξεκίνησε ο Jobs για Digital Rights Management (DRM) φαίνεται να δένει με το σενάριο, όπως δένει και η παρουσία του Eric Schmidt (Google) στο ΔΣ της Apple.

Το μόνο που μένει είναι να δούμε αν η αξία που θα λαμβάνει ο ιδιοκτήτης καθ' ενός Apple TV ως αντάλλαγμα της διάθεσης του να "συνεισφέρει" τον εξοπλισμό του και την σύνδεση του σε αυτό το δίκτυο είναι τέτοια που θα τον κάνει τελικά να το κρατά "ζωντανό" μέλος αυτού του δικτύου. Η αξία αυτή σίγουρα θα έχει οικονομική διάσταση, π.χ. αν μέρος του κέρδους που προκύπτει για την Apple από το να μην χρησιμοποιεί κανάλια τρίτων, όπως της Akamai για την μεταφορά ενός τραγουδιού ή μιας ταινίας, περάσει και στον τελικό καταναλωτή όταν αυτός "μοιράζεται" την υποδομή του στο iTunes Network. Επιπλέον όμως της χρηματικής διάστασης είμαι σίγουρος ότι σε αυτό το μελλοντικό σενάριο οι "συνεισφέροντες" θα μπορούν να απολαμβάνουν και άλλα προνόμια, όπως π.χ. να βλέπουν πολύ νωρίτερα κάποιο περιεχόμενο από τους υπόλοιπους, ή να μπορούν να "ανεβάζουν" δικό τους περιεχόμενο.

Όμως, αν κρίνω από την σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια που χαρακτηρίζει τους ιδιοκτήτες προϊόντων της Apple (κυρίως υπολογιστών), πιστεύω ότι η οποιαδήποτε προσφερόμενη υπεραξία θα έχει μικρότερη σημασία σε σχέση με την ευκαιρία να συμμετέχουν στην προσπάθεια της Apple Inc. να κατακτήσει τον κόσμο των media! Ίσως αυτό είναι μια επιπλέον καλή εξήγηση για την πρόσφατη μετονομασία της που είχε ως θύμα τη λέξη "computers" από τον τίτλο της. Τελικά μήπως η 9η Ιανουαρίου 2007 ήταν μια εξίσου (ίσως και περισσότερο) σημαντική ημέρα και για το μέλλον της τηλεόρασης εκτός των κινητών τηλεφώνων? Ας κάνουμε λοιπόν λίγη υπομονή ...

Apple TV is coming soon to an HDTV near you!

UGOBE or NOT

Την προηγούμενη εβδομάδα είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ την Toy Fair, μια από τις μεγαλύτερες εκθέσεις παιχνιδιών στον κόσμο η οποία διοργανώνεται κάθε χρόνο στο εκθεσιακό κέντρο της Νυρεμβέργης στην Γερμανία. Μέσα σε 10 και πλέον περίπτερα τεραστίων διαστάσεων είδα απίστευτα πράγματα, από απλά μέχρι πολύ high tech παιχνίδια ικανά να συναρπάσουν και τον πιο απαιτητικό πιτσιρικά! Μακάρι να είχα χρόνο στην διάθεση μου ώστε να καθόμουν περισσότερο σε κάθε περίπτερο, παίζοντας με όλα αυτά τα καταπληκτικά πράγματα, νοιώθοντας πιτσιρίκος και πάλι. Η μόνη παρηγοριά βρίσκεται στην ελπίδα ότι και του χρόνου θα βρίσκομαι εκεί!

Μεταξύ των πολλών εκπληκτικών παιχνιδιών που περιεργάστηκα ήταν και αρκετά πολύπλοκα robots, τα οποία νομίζω ότι απευθύνονται περισσότερο σε μπαμπάδες και πιθανόν higt tech μαμάδες και πολύ λιγότερο στα παιδιά τους (τα οποία αποτελούν απλά μια καλή δικαιολογία για την αγορά). Μεταξύ αυτών ξεχώρισα δύο τα οποία νομίζω ότι το καθένα με τον τρόπο του θέτουν ορισμένα τεχνολογικά πρότυπα που θα επηρεάσουν την καθημερινότητα μας με πολλούς διαφορετικούς, αλλά πάντοτε ενδιαφέροντες τρόπους, τα αμέσως επόμενα χρόνια. Η καινοτομία των δύο αυτών "παιχνιδιών" δεν έγκειται τόσο στην τεχνολογία που το καθένα εμπεριέχει (καθώς πρόκειται για τεχνολογία που χρησιμοποιούμε σε υπολογιστικά συστήματα, λιγότερο ή περισσότερο συνήθη) αλλά κυρίως στον τρόπο που αυτή η υφιστάμενη τεχνολογία εισάγεται στον χώρο του κοινού, σχετικά προσιτού από άποψη κόστους, παιχνιδιού. Έναν τρόπο που, όπως θα εξηγήσω στην συνέχεια, ακολουθεί αρκετά τα πρότυπα της αγοράς του λογισμικού ανοιχτού κώδικα (open source).

Το πρώτο και λιγότερο τεχνολογικά προικισμένο, εκ των δύο robots, ακούει στο όνομα Spyke και είναι προϊόν της Meccano, μιας εταιρίας γνωστής κυρίως για τα σετ μεταλλικών κατασκευών (με τις γνωστές διάτρητες λάμες και τις βίδες) που χρόνια πριν την επικράτηση της Lego στον χώρο των παιχνιδιών κατασκευής αποτελούσε την καλύτερη εναλλακτική για λογιών λογιών μηχανικούς "to be". Με όνομα που θυμίζει σκύλο και "σουλούπι" παρεμφερές με αυτό του Johnny-5 (του robot που πρωταγωνιστούσε στο "Short Circuit" μια παλιά ταινία του 1985), το Spyke μπορεί να μην θεωρηθεί robot υπό την στενή έννοια του όρου καθώς δεν είναι αυτόνομο (τουλάχιστον στην πρώτη του έκδοση) αλλά τηλεκατευθυνόμενο. Όμως η ομοιότητα του με τον κόσμο των υπόλοιπων τηλεκατευθυνόμενων παιχνιδιών σταματά ακριβώς εκεί, δηλαδή στο γεγονός ότι κάποιος το λειτουργεί εξ αποστάσεως και δεν είναι (ακόμη) σε θέση να κινηθεί μόνο του (παρόλο που μπορεί να διαδρά) εντός ενός δεδομένου περιβάλλοντος, βάση ενός ορισμένου ή εξελισσόμενου σετ κανόνων, όπως για παράδειγμα το NXT της Lego. Ακόμα όμως και η δυνατότητα τηλεκατεύθυνσης που προσφέρει ξεφεύγει από τα συνηθισμένα πρότυπα καθώς βασίζεται στην τεχνολογία WiFi, επιτρέποντας σου να ελέγχεις το Spyke μέσω του internet (μέσω ειδικού IP address και διαδικασίας πιστοποίησης του χρήστη) ακόμα και αν βρίσκεσαι χιλιόμετρα μακρυά του. Βέβαια σε μια τέτοια περίπτωση δεν μπορείς να ελέγχεις ένα τέτοιο κατασκεύασμα στα "τυφλά". Αυτό όμως δεν είναι πρόβλημα στην περίπτωση του Spyke καθώς το κεφάλι του διαθέτει μια webcam ικανή να καταγράψει υψηλής ποιότητας κινούμενη και στατική εικόνα και να την μεταφέρει στον χειριστή μέσω του δικτύου IP. Επιπλέον διαθέτει μικρόφωνο μέσω του οποίου ο χειριστής του μπορεί να ακούσει τι συμβαίνει γύρω από το Spyke αλλά και μεγάφωνο ώστε η φωνή του χειριστή (αυτούσια ή παραμορφωμένη μέσω των διάφορων διαθέσιμων φίλτρων) να ακουστεί στους ανθρώπους που πιθανόν βρίσκονται κοντά του. Είναι εξοπλισμένος με αισθητήρες κίνησης και φωτός ώστε να επανέρχεται γρήγορα από την κατάσταση "stand by" όταν κάτι συμβεί γύρω του, μεταδίδοντας αμέσως εικόνα και ήχο στον χειριστή του. Και αν το όνομα του σας ακούγεται "περίεργα" παρεμφερές με αυτό του Skype ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι οι δημιουργοί του ήθελαν να εκμεταλλευτούν το "halo effect" της γνωστής εταιρίας, εξοπλίζοντας το με την απαραίτητη τεχνολογία για να λειτουργεί ως τηλέφωνο VoIP, συμβατό μάλιστα με την έκδοση 3.0 του Skype. Για την κίνηση του το Spyke χρησιμοποιεί δύο ηλεκτρικούς κινητήρες οι οποίοι τροφοδοτούνται από εσωτερική επαναφορτιζόμενη μπαταρία και μεταφέρουν την κίνηση σε δύο ζεύγη τροχών μέσω ελαστικών ερπυστριών, παρόμοιων με αυτών που χρησιμοποιούν αντίστοιχα επαγγελματικά συστήματα. Και επειδή ο εξ' αποστάσεως έλεγχος προϋποθέτει γεμάτες μπαταρίες, το Spyke, όταν διαπιστώσει χαμηλά επίπεδα ενεργειακών αποθεμάτων, ενημερώνει τον χειριστή του και αυτόματα κατευθύνεται σε ειδικό σταθμό επαναφόρτισης που περιέχεται στην συσκευασία και εγκαθίσταται σε προσβάσιμο σημείο στο πάτωμα ενώ ταυτόχρονα είναι συνδεδεμένος με το ηλεκτρικό δίκτυο του σπιτιού.

Το Spyke θα είναι διαθέσιμο στην Ελλάδα προς το τέλος του 2007 σε τιμή λίγο πάνω από τα 300 ευρώ. Στην συσκευασία περιλαμβάνονται οδηγίες για δύο ακόμα διαφορετικές κατασκευές, ενώ λόγω της υφιστάμενης συμβατότητας των κομματιών από τα οποία συναρμολογείται το Spyke με τα υπόλοιπα προϊόντα της Meccano, στην ουσία ο τυχερός κάτοχος του έχει την δυνατότητα να δημιουργήσει πληθώρα εναλλακτικών συνδυασμών.

Το δεύτερο, τεχνολογικά πιο προικισμένο robot, είναι ένας μικρός χαριτωμένος πράσινος δεινόσαυρος (Καμαρόσαυρος της Ιουρασικής περιόδου) που ακούει (κυριολεκτικά) στο όνομα Pleo και είναι κατασκευασμένο από την εταιρία UGOBE. Σε αντίθεση με το Spyke, o Pleo είναι πλήρως αυτόνομος, σε βαθμό που η κατασκευάστρια εταιρία τον χαρακτηρίζει ως "autonomous life form", περιγράφοντας τον ως:

Pleo is a 'designer species'. He incorporates all the basic traits of autonomous life. He is specifically engineered and enhanced to mimic life and relate to his owner on a personal level.
Pleo is equipped with senses for sight, sound, and touch. He learns as he explores his environment. He will exhibit genuine reactions to sensory stimuli. Every Pleo begins life with certain tendencies but, interaction with his environment has subtle effects on his behavior. Every Pleo eventually exhibits a unique personality.
Pleo is capable of expression. He can feel joy and sorrow, anger and annoyance. When Pleo is tired, he will become drowsy and go to sleep—even dream. Two or more Pleos will recognize one another. Be careful though. They can transmit colds to each other. Achoo! Pleo even sneezes!

Συζητώντας με τους ανθρώπους που παρουσίαζαν τον Pleo στην Toy Fair τόνιζαν με σημασία ότι όταν ο τυχερός ιδιοκτήτης θα τον βγάλει από το κουτί του θα έχει ένα baby Pleo μιας εβδομάδας το οποίο καθώς περνά ο καιρός θα αποκτά μια μοναδική προσωπικότητα, διαφορετική από εκείνη κάθε άλλου παρόμοιου, συνδεδεμένη με το περιβάλλον στο οποίο "εξελίσσεται" και τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφεται. Στην αρχή αυτή η δήλωση ακούστηκε σαν ατάκα από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Όμως όταν είδα το εσωτερικό του demo (είχαν αφαιρέσει την "πλαστική επιδερμίδα" για να είναι ορατοί οι μηχανισμοί και οι αισθητήρες που περιέχει) άρχισα να σκέφτομαι ότι αυτό το αθώο μηχανικό ζωάκι ίσως ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό παιχνιδάκι. Ψάχνοντας στην συνέχεια στο internet διαπίστωσα ότι τα όσα άκουσα από τους πωλητές ήταν μάλλον λίγα καθώς (όντας μη μηχανικοί) ασχολήθηκαν μόνο με τα χαρακτηριστικά που πίστευαν ότι θα εντυπωσίαζαν τον τυπικό επισκέπτη τους.

Ο Pleo λοιπόν περιλαμβάνει μια πληθώρα αισθητήρων (αφής, ήχου, όρασης, κίνησης, κλπ) οι οποίοι λαμβάνουν συνεχώς ερεθίσματα από το γύρω περιβάλλον (στατικό και δυναμικό) τα οποία και προωθούν προς την υπολογιστική μονάδα η οποία τα επεξεργάζεται και αναδρά, τόσο βραχυπρόθεσμα (αντίδραση) όσο και μακροπρόθεσμα (διαμόρφωση μοναδικών χαρακτηριστικών προσωπικότητας). Ο τρόπος που η τεχνολογία υποστηρίζει αυτή την "εξελικτική ενηλικίωση" του Pleo δεν είναι γνωστός και πιθανόν δεν θα γίνει ποτέ. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι αυτή η τεχνολογία, που μέχρι πριν λίγο καιρό υφίστατο μόνο σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας, σε ερευνητικά εργαστήρια ή στρατιωτικές εφαρμογές, είναι διαθέσιμη σε ένα εμπορικό προϊόν κόστους μερικών εκατοντάδων, έστω και αν σύμφωνα με άρθρο του Wired το κόστος ανάπτυξης του θα ξεπεράσει τα $2.75 εκατομμύρια

Επιπλέον θεωρώ πολύ ενδιαφέρον το γεγονός η εταιρία UGOBE θα διαθέσει έναν personality editor ο οποίος θα τρέχει σε υπολογιστή, δίνοντας την ευκαιρία να "πειράξεις" την προσωπικότητα του Pleo και στην συνέχεια να την "φορτώσεις" σε αυτό μέσω κάρτας SD ή σύνδεσης USB. Αναμένεται ότι η εταιρία UGOBE θα "ενθαρρύνει" (όχι πως θα μπορούσε να την απαγορεύσει) την δημιουργία σχετικής κοινότητας ιδιοκτητών οι οποίοι θα ανταλλάσσουν μεταξύ τους ιδέες και κώδικα, εξελίσσοντας (με τρόπο παρόμοιο αυτού στον οποίον στηρίζεται η κοινότητα του open source) το Pleo. Η ανταλλαγή κώδικα αλλά και το αναμενόμενο "hacking" σε επίπεδο hardware αναμένεται να δημιουργήσουν μια πληθώρα διαφορετικών "τροποποιημένων" οργανισμών που πιθανόν να μην έχουν καμία σχέση με τα όσα αρχικά είχαν προδιαγράψει οι δημιουργοί του. Ή μήπως αυτή η "εξέλιξη" είναι κάτι αναμενόμενο και ίσως προσχεδιασμένο να συμβεί? Πιθανόν ναι, αν σκεφτεί κανείς ότι το όνομα της εταιρίας που το δημιούργησε είναι UGOBE, δηλαδή λογοπαίγνιο του "You Go and Be".

Τα Χριστούγεννα του 2007 και τα δύο αυτά "κατασκευάσματα" αναμένεται να αποτελούν hot items (πολύ πιθανόν να τα βρείτε σε αυτό το site). Το ενδιαφέρον ερώτημα είναι το πως θα μας βρουν τα Χριστούγεννα του 2008? Μήπως αντί για να ταΐζουμε την γάτα μας θα εκπαιδεύουμε το ηλεκτρονικό μας κατοικίδιo? Μήπως όντας σε κάποιο βουνό κάνοντας ski ή σε κάποια παραλία κάνοντας windsurf, αντί για το σύνηθες άγχος που μας διακατέχει όταν βρισκόμαστε χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μας, απλά παρακολουθούμε τα όσα συμβαίνουν γύρω από αυτό μέσω του αναμενόμενου iPhone και του Spyke, απολαμβάνοντας της διακοπές μας?

Ονειρεύομαι! Περισσότερο όμως ελπίζω ότι δεν θα πάρουμε στραβά τον ρόλο που υπαινίσσεται το λογοπαίγνιο "You Go and Be" ... Γιατί φοβάμαι ότι θα χρειαστούμε πολύ χρόνο και ωριμότητα ακόμα πριν να είμαστε σε θέση πραγματικά να τον πούμε οι ίδιοι για τα δημιουργήματα μας!

Ετοιμαστείτε το "Ψηφιακό Άλμα"

Αιτία για το ξεκίνημα αυτού του blog ήταν μια συζήτηση τον Οκτώβριο του 2005 σχετικά με την κατάσταση του venture capital στην χώρα μας και τις αλλαγές που ευελπιστούσα τότε ότι θα προκαλούσε στην εγχώρια αγορά η έλευση μιας πασίγνωστης εταιρίας του Sand Hill Road, της Draper Fisher Jurvetson, η οποία μόλις είχε ανακοινωθεί στον τύπο. Ενάμιση χρόνο μετά και παρά τις κατά καιρούς φημολογίες η DFJ-Faros (η εταιρία που θα εκπροσωπούσε το παγκόσμιο δίκτυο της DFJ στην Ελλάδα) δεν έχει ενεργοποιηθεί ακόμα. Εικάζω ότι απαιτείται μεγάλος χρόνος εκκόλαψης τέτοιων πρωτοβουλιών αλλά και το κατάλληλο περιβάλλον. Το περιβάλλον προφανώς δεν ήταν κατάλληλο, τουλάχιστον μέχρι τώρα, ενώ ο χρόνος εκκόλαψης που έχει παρέλθει, δεν είναι (για τα ελληνικά δεδομένα) και πολύ μεγάλος.

Αυτό είναι το μοναδικό ασφαλές συμπέρασμα στο οποίο μπορώ να καταλήξω κοιτώντας τα γεγονότα μέσα από την σκοπιά ενός άρθρου που διάβασα πρόσφατα στους Financial Times (3/1/2007) με τίτλο "VC firms rethink their strategies". Το άρθρο περιλαμβάνει σχόλια δύο εκ των στελεχών της DFJ, του Timothy Drapper και του Steve Jurvetson, σχετικά με τις λειτουργικές αλλαγές που πιστεύουν ότι απαιτούνται ώστε οι εταιρίες venture capital να μπορέσουν να ανταποκριθούν επιτυχώς στις τρέχουσες προκλήσεις του χώρου. Αλλαγές που προκύπτουν από τον συνδυασμό τριών σημαντικών παραγόντων: (i) υπερβολικά μεγάλη προσφορά κεφαλαίων σε σχέση με την ζήτηση και την διαθεσιμότητα καλών επενδυτικών προτάσεων, (ii) μειωμένο ενδιαφέρον για δημόσιες εγγραφές νέων επιχειρήσεων στις διεθνής αγορές και (iii) παγκοσμιοποίηση της αγοράς ευκαιριών. Τα σχόλια των Timothy Drapper και Steve Jurvetson αφορούν την ανάγκη για μια εταιρία venture capital να συστήσει ένα παγκόσμιο δίκτυο, ικανό να καλύψει αναδυόμενες αγορές, στελεχωμένο όμως από ικανά τοπικά στελέχη που να γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες της εκάστοτε αγοράς. Σχετικά με την ανεύρεση τοπικών στελεχών ο κος Jurvetson αναφέρει "You have to grow them or take [people who have returned to the home countries]". Φαντάζομαι ότι στην περίπτωση αυτή (ενός επιτυχημένου σχήματος όπως η DFJ) δεν έχει θέση η παροιμία "δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις" και συνεπώς εκτιμώ ότι οι ιθύνοντες του δικτύου της DFJ έχουν βρει τα κατάλληλα "ντόπια" άτομα. Άρα αν τα κατάλληλα άτομα είναι στην θέση τους γιατί ακόμα το εγχείρημα της DFJ στην χώρα μας παραμένει ανενεργό.

Η δεύτερη παράμετρος για την ενεργοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου είναι η φιλικότητα του τοπικού περιβάλλοντος σε σχέση με το venture capital και την επιχειρηματικότητα. Σχετικά με το θέμα, το σχόλιο του κου Drapper στο εν λόγο άρθρο ήταν: "We try to keep it simple, and each country we work with gets more and more venture capital and entrepreur friendly, but still ther are some serious administrative costs to doing business overseas". Στην περίπτωση της χώρας μας έχω την εντύπωση ότι η φιλικότητα του περιβάλλοντος για την επιχειρηματικότητα, όπως τουλάχιστον φαντάζομαι ότι την εννοεί ο κος Drapper, αν και αυξανόμενη είναι αρκετά περιορισμένη. Όσον δε αφορά το διαχειριστικό κόστος της οποιασδήποτε επιχειρηματικής δραστηριότητας, αυτό και αν είναι μεγάλο!

Στο φύλλο της Καθημερινής 11/1/2007 υπήρχε ένα άρθρο με τίτλο "Επιχειρηματικά δαιμόνια οι Έλληνες" το οποίο αναφερόταν σε έρευνα που διεξάγεται ετησίως από ένα διεθνές κονσόρτσιουμ (GEM Consortium) και αφορά το επιχειρηματικό πνεύμα που διακατέχει τον ενεργό πληθυσμό διαφορών ανά των κόσμο. Σύμφωνα με την έρευνα αυτή στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό είναι 7.9% και είναι από τα υψηλότερα μεταξύ των 16 ευρωπαϊκών χωρών που συμμετέχουν στο δείγμα, ακολουθούμενο από το 7.8% των Τσέχων, το 7.2% των Ιρλανδών και 7.1% των Ισπανών. Το άρθρο της Καθημερινής κλείνει ως εξής:

Επιπλέον, η ίδια έρευνα δείχνει ότι το επιχειρηματικό πνεύμα μειώνεται συνεχώς στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Αγγλία, αλλά και στις ΗΠΑ. Όπως εξηγεί η βελγική εφημερίδα «Σουάρ», όσοι ζουν σε ένα εφημερεύον κοινωνικο-οικονομικό περιβάλλον, είναι λιγότερο επιρρεπείς στην ανάληψη οικονομικού ρίσκου σε σχέση με τους κατοίκους φτωχότερων χωρών, ενώ σημαντικός παράγοντας για την επιχειρηματικότητα είναι και το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης που εφαρμόζεται σε κάθε χώρα. Ωστόσο, ο Χανς Κρινς, καθηγητής στη Σχολή Βλέρικ, διαπιστώνει πως «το επιχειρηματικό πνεύμα δεν φτιάχνεται με την επαγγελματική κατάρτιση ή με την εκπαίδευση».

Ας κάνουμε λοιπόν την εξής υπόθεση:

Το κοινωνικό-οικονομικό περιβάλλον στην χώρα μας χειροτερεύει καθημερινά. Η ανασφάλεια για το μέλλον, κυρίως των νέων, μεγαλώνει δραματικά εξαιτίας του κλίματος αβεβαιότητας που διαμορφώνεται, οφειλόμενο στην δυσκολία επαγγελματικής αποκατάστασης, στην έλλειψη εργασιακής ασφάλειας αλλά και στον φόβο για την κατάρρευση του ταλαιπωρημένου από χρόνια συστήματος κοινωνικής ασφάλισης.

Η παραπάνω υπόθεση, σύμφωνα με το σχετικό σχόλιο του καθηγητή Χάνς Κρινς, θα μπορούσε να είναι αιτία για στροφή των νέων της χώρας μας προς την επιχειρηματικότητα. Ειδικά καθώς έχω την εντύπωση ότι το επιχειρηματικό πνεύμα (που εν γένει συμφωνώ ότι δεν είναι κάτι που διδάσκεται, παρά μόνο βελτιώνεται μέσω της εμπειρίας) αποτελούσε ανέκαθεν χαρακτηριστικό των Ελλήνων, το οποίο βέβαια τα τελευταία χρόνια δείχνει να έχει πέσει σε κάποιου είδους "χειμερία νάρκη". Μια "χειμερία νάρκη" που εν πολύς νομίζω ότι οφείλεται στο συνδυασμό της ασφάλειας που προσφέρει ακόμα (και καλώς σε μεγάλο βαθμό) η ελληνική οικογένεια στους γόνους της αλλά και στο "αφιλόξενο" επιχειρηματικό περιβάλλον της χώρας μας, δημιουργώντας προφανώς έναν φαύλο κύκλο.

Τι μπορεί όμως να σπάσει αυτό τον φαύλο κύκλο και να ξυπνήσει για τα καλά το επιχειρηματικό πνεύμα των νέων Ελλήνων που δεν αποφασίζουν ή δεν έχουν την τύχη να βρεθούν σε ένα περισσότερο γόνιμο, επιχειρηματικά, περιβάλλον εκτός Ελλάδος? Πριν μερικά χρόνια η ελπίδα άκουγε στο όνομα ΤΑΝΕΟ. Το αποτέλεσμα όμως για διάφορους λόγους δεν ήταν το επιθυμητό. Όταν ξεκίνησα το blog αυτό, όπως σημείωσα ενωρίτερα, είχα την ελπίδα ότι η άφιξη μιας εταιρίας όπως η DFJ θα είχε το εν λόγω αποτέλεσμα Όμως και αυτή η προσδοκία έμεινε, για διαφόρους λόγους, μετέωρη Η πιο πρόσφατη πηγή ελπίδας είναι ένα νέο venture capital fund που δημιουργήθηκε από το ίδιο τον Δημόσιο Τομέα. (Το σχήμα ακούγεται βέβαια λίγο οξύμωρο καθώς είναι δύσκολο να περιμένει κανείς ελπίδα επιχειρηματικής ανάπτυξης από το Δημόσιο και ειδικά το Ελληνικό Δημόσιο.) Πρόκειται για το Digital Leap Venture Capital Fund (πνευματικό παιδί του ανθρώπου με τον οποίον συζητούσαμε όταν αποφάσισα να ξεκινήσω αυτό το blog) το οποίο θα "προικοδοτηθεί" με 100.000.000 € από τα διαθέσιμα (αχρησιμοποίητα και παρ' ολίγον προς επιστροφή) κονδύλια της "Κοινωνίας Της Πληροφορίας" με σκοπό να δώσει μια πραγματική ώθηση στην νεανική επιχειρηματικότητα. Βεβαίως επειδή το ίδιο το Δημόσιο δεν είναι σε θέση να παίξει το ρόλο του venture capitalist, έχει προκηρυχθεί δημόσιος διαγωνισμός για την ανεύρεση του διαχειριστή, ο οποίος θα αναλάβει, στην βάση της συνήθης πρακτικής των venture capital fund managers, να διαθέσει τα χρήματα αυτά στην ελληνική αγορά, βάση βέβαια κάποιων παραμέτρων. Η δυσκολότερη εξ αυτών των παραμέτρων αφορά βεβαίως των συνδυασμό των μέγιστων ποσών που θα διατίθενται ανά περίπτωση και του μέγιστου χρονικού διαστήματος διαθεσιμότητας του κεφαλαίου (πριν το μη διατεθειμένο ποσοστό επιστραφεί στα κοινοτικά ταμεία). Αν δεν κάνω λάθος οι παράμετροι είναι ως εξής:

1. Η μέγιστη χρηματοδότηση ανά επιχειρηματικό σχέδιο και εξάμηνο είναι 1,5 εκατομμύρια € και όχι περισσότερα από 3 εκατομμύρια € συνολικά.
2. Η διάθεση της πλειονότητας του fund μέχρι το τέλος του 2008.

Κάνοντας απλές πράξεις είναι κατανοητό με την πρώτη ότι οποιοσδήποτε αναλάβει την διαχείριση του συγκεκριμένου fund θα έχει να αντιμετωπίσει έναν πραγματικά "ηράκλειο άθλο" καθώς θα πρέπει σε χρονικό διάστημα λιγότερο των 2 χρόνων να μελετήσει, αναλύσει, εκτιμήσει και ολοκληρώσει κατ' ελάχιστον 33 επιχειρηματικές συμφωνίες (στην καλύτερη περίπτωση που θα υπάρχει και δεύτερος γύρος χρηματοδότησης φτάνοντας συνολικά τα 3 εκατομμύρια €) ή 66 και πλέον αν τα διατιθέμενα ποσά ανά επένδυση είναι κατά πολύ μικρότερα. Όμως, όπως σημείωνε και ο Einstein, "αν μια ιδέα στην αρχή δεν ακούγεται παλαβή, τότε δεν έχει μέλλον".

Θέλω λοιπόν να πιστεύω ότι οι διεκδικητές του συγκεκριμένου έργου θα χαρακτηρίζονται όχι μόνο από την απαιτούμενη πείρα, τόσο στην διαχείριση αρκετά μεγάλων funds και βεβαίως την δημιουργία νέων, καινοτόμων, τεχνολογικών επιχειρήσεων, αλλά θα διαθέτουν και την απαιτούμενη δόση "τρέλας" για να κάνουν ένα τόσο δύσκολο έργο, όσο περισσότερο επιτυχημένο μπορεί να γίνει, δεδομένων των περιορισμών. Ένα έργο που αν καταφέρει και σε μικρό ποσοστό να είναι επιτυχές, εκτιμώ ότι μπορεί να προκαλέσει ένα σημαντικό "πολιτισμικό σοκ", ικανό να επαναφέρει από την "χειμερία νάρκη" την επιχειρηματικότητα των νέων της χώρας μας, οδηγώντας τελικά στην δημιουργία ενός περιβάλλοντος πολύ πιο πρόσφορου για την ανάπτυξη των ίδιων των νέων επιχειρηματιών όσο και του εισαγομένου αλλά και εγχώριου venture capital. Το ενδιαφέρον είναι ότι η πρόσκληση προβλέπει και σημαντικές δράσεις εκπαίδευσης οι οποίες ελπίζω ότι θα συμβάλουν ουσιαστικά στην αλλαγή της νοοτροπίας του ευρύτερου νεανικού κοινού, κυρίως ως προς την αντίληψη τους περί επιχειρηματικότητας. Κατά συνέπεια το συγκεκριμένο "πολιτισμικό σοκ" όχι μόνο θα μπορούσε να διακόψει των φαύλο κύκλο στον οποίο αναφέρθηκα λίγο ενωρίτερα, αλλά να έχει και την απαιτούμενη υποστήριξη ώστε να δημιουργήσει τελικά ένα νέο αυτοτροφοδοτούμενο (θεωρητικά) κύκλο ανάπτυξης στα πρότυπα της διεθνούς οικονομίας της γνώσης.

Η πρόσκληση για αυτή την πολλά υποσχόμενη (τουλάχιστον στα χαρτιά) προσπάθεια λήγει την ερχόμενη εβδομάδα. Θέλω να πιστεύω ότι η επιλογή του αναδόχου δεν θα κρατήσει μήνες, μειώνοντας ακόμα τον διαθέσιμο χρονικό ορίζοντα και κατά συνέπεια την οποιαδήποτε πιθανότητα επιτυχίας. Οι υποψήφιοι επιχειρηματίες ας ξεκινήσουν το ζέσταμα γιατί σύντομα θα κληθούν να λάβουν θέσεις για το "ψηφιακό τους άλμα". Ας ελπίσουμε το άλμα του καθενός εξ αυτόν, αλλά και της χώρας συνολικά, να είναι μεγάλο, αλλά η προσγείωση να μην είναι καταστροφική, γιατί πολύ φοβάμαι ότι δεν θα είναι ομαλή! Καλή επιτυχία σε όλους!

Λάβετε "Θέσεις" για το "The DeathFall Chronicles" ... έρχονται!

Εδώ και μερικούς μήνες, στα πλαίσια μιας ευρύτερης πρωτοβουλίας στην οποία συμμετέχω, ασχολούμαι με την ανάπτυξη ενός multiplayer online role-playing game ή MORPG όπως συνήθως αποκαλούνται αυτά τα διαδικτυακά παιχνίδια. Πρόκειται για μια αρκετά πρωτότυπη προσπάθεια που έχει ως σκοπό να δημιουργήσει ένα πιλοτικό παιχνίδι με αρκετά από τα χαρακτηριστικά των MORPGs αλλά ξεκάθαρο εκπαιδευτικό χαρακτήρα. (Ευελπιστούμε ότι τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας θα είναι ανακοινώσιμα προς το τέλος του πρώτου εξαμήνου του επόμενου έτους.)

Όταν ξεκινήσαμε να συζητάμε την υλοποίηση αυτού του project η εμπειρία μου σχετικά με το αντικείμενο περιοριζόταν σε μερικές ώρες παιχνιδιού σε πρώιμες εκδοχές των διαδικτυακών παιχνιδιών, πολύ πριν τα σημερινά World of Warcraft, Lineage και Second Life κάνουν την εμφάνιση τους στο διαδικτυακό τοπίο και αποκτήσουν εκατομμύρια φανατικών παικτών. Δεν γνώριζα το παραμικρό για την διαδικασία ανάπτυξης ενός τέτοιου παιχνιδιού, τις απαιτούμενες γνώσεις και εμπειρίες της ομάδα υλοποίησης ή τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό. Σταδιακά όμως, μέσα στην επόμενη περίοδο, ψάχνοντας και διαβάζοντας στο διαδίκτυο, άρχισα να μπαίνω στο πνεύμα και διαπίστωσα το μέγεθος της προσπάθειας και των πόρων (χρηματικών και ανθρώπινων) που απαιτεί ένα τέτοιο project. Οφείλω να ομολογήσω ότι εντυπωσιάστηκα, κατανοώντας ταυτόχρονα πως εξηγούνται τα 15 δισεκατομμύρια δολάρια κεφαλαιοποίησης της Electronic Arts, μιας από τις πλέον γνωστές εταιρίες παραγωγής και διάθεσης ηλεκτρονικών παιχνιδιών στον κόσμο.

Πολύ μεγαλύτερη ήταν όμως η επόμενη έκπληξη. Στα πλαίσια των συζητήσεων που κάναμε (με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στην πρωτοβουλία) για την ανεύρεση της ομάδας ανάπτυξης του παιχνιδιού μας, διαπίστωσα ότι υπάρχουν τουλάχιστον δύο σοβαρές προσπάθειες ανάπτυξης τέτοιων παιχνιδιών στην Ελλάδα, με διεθνής, μάλιστα, προοπτικές. Η πρώτη προσπάθεια προέρχεται από την εταιρία Track7Games και ακούει στο όνομα "Θέσεις", ενώ η δεύτερη από την εταιρία Eyelead Software έχει τίτλο "The DeathFall Chronicles". Εκ των δύο αυτών projects το πρώτο φαίνεται να είναι (σύμφωνα με τα λεγόμενα στο site του παιχνιδιού) πιο κοντά στην ολοκλήρωση του, ενώ το δεύτερο θα πρέπει να αναμένεται προς το τέλος του 2007.

Πριν λίγες ημέρες είχα την χαρά να συναντήσω έναν εκ των ιδρυτών της Eyelead Software και στο περιθώριο των συζητήσεων είχα την ευκαιρία να μάθω μερικά πράγματα παραπάνω για την προσπάθεια τους. Το ενδιαφέρον στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι το παιχνίδι που αναπτύσσουν είναι στην ουσία "παραπροϊόν" της κεντρικής τους προσπάθειας που αφορά την δημιουργίας ενός game engine. Ένα game engine είναι μια πλατφόρμα που επιτρέπει σε επίδοξους δημιουργούς να "στήσουν" σχετικά πιο γρήγορα το παιχνίδι τους προσφέροντας τους έτοιμες τις βασικές τεχνολογικές υποδομές, όπως διαδικτυακή επικοινωνία, διαχείριση τρισδιάστατων αντικειμένων στον χώρο και της φυσικής που τα χαρακτηρίζει (προσομοίωση κίνησης, συγκρούσεων), κλπ. Η κεντρική προσπάθεια λοιπόν της Eyelead Software ακούει στο όνομα Blacklight Development Platform και σκοπός της δημιουργίας του "The DeathFall Chronicles" είναι να επιδείξει στην κοινότητα του game development τις δυνατότητες του συγκεκριμένου game engine. Ενός game engine το οποίο σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες φαίνεται να έχει σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα έναντι του μεγάλου ανταγωνισμού του σε διεθνή επίπεδο, μεταξύ των οποίων είναι και ένα αυτόνομο σύστημα διαχείρισης αρχείων (file management system) που έχει αναπτύξει η ομάδα της Eyelead Software. Πλεονεκτημάτων που φαίνεται να έκαναν ουσιαστική εντύπωση (ώστε να τους έχει στα υπόψη) και σε εκπρόσωπο αμερικάνικου venture capital που είχε την ευκαιρία πριν από αρκετό καιρό να ακούσει την ομάδα να του αναπτύσσει τα σχέδια της. Η ίδια εταιρία εκτός από το υπό ανάπτυξη "The DeathFall Chronicles" έχει ήδη στην κυκλοφορία (από τον Μάιο 2006) ένα άλλο παιχνίδι το "Epos" το οποίο τρέχει σε κινητά τελευταίας γενιάς, ενώ σύντομα υπόσχεται να κυκλοφορήσει και ένα δεύτερο παιχνίδι για κινητά το "Astro Dust".

Η επιτυχία ενός παιχνιδιού είναι απρόβλεπτη και στηρίζεται σε μια σειρά από παράγοντες οι οποίοι περιλαμβάνουν τα γραφικά, την ιστορία, την διάδραση αλλά και την ευχρηστία, την πρωτοτυπία κλπ. Τα σημερινά παιχνίδια έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τις διεθνής κινηματογραφικές παραγωγές μεταξύ των οποίων είναι τόσο το κόστος ανάπτυξης όσο (ίσως και περισσότερο) το κόστος διάθεσης. Το γεγονός λοιπόν ότι δύο νεανικές ομάδες ρίχτηκαν σε αυτή την προσπάθεια είναι αξιέπαινο από μόνο του. Ελπίζω ότι εκτός από την προσπάθεια τους, θα επιβραβευθεί τελικά και το αποτέλεσμα, τόσο στην χώρα μας όσο και σε διεθνές επίπεδο. Πιστεύω ότι μια τέτοια επιτυχία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως "τονωτικό" για τη ομάδα που δημιουργήθηκε για τις ανάγκες ανάπτυξης του δικού μας παιχνιδιού, η οποία θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί δημιουργικά την αποκτηθείσα εμπειρία για να κάνει το επόμενο βήμα της. Παρόμοια επίδραση θα μπορούσε να είχε η επιτυχία αυτών των εγχειρημάτων και σε άλλες παρεμφερείς προσπάθειες λειτουργώντας σαν παράδειγμα προς μίμηση, δημιουργώντας έναν θετικό κύκλο ανάδρασης.

Προς το τέλος της συζήτησης μας με το στέλεχος της Eyelead Software δεν κρατήθηκα και τον ρώτησα αν έχουν συζητήσει την πιθανότητα χρηματοδότησης με τους εγχώριους venture capitalists και ποια αντίδραση υπήρχε. Η απάντηση του ήταν: "έχουν πάρει μυρωδιά ότι κάτι ψήνετε". Ελπίζω να μην περιμένουν να "καεί αυτό που ψήνετε" (πιστεύοντας ότι θα καλύψουν την οσμή του καμένου με την μυρωδιά της μαστίχας) αλλά να συμβάλλουν (όπως θα έκαναν άλλοι συνάδελφοι τους σε αντίστοιχες περιπτώσεις) ενεργά να ψηθεί καλύτερα και γρηγορότερα προς όφελος όλων των εμπλεκομένων.

Εύχομαι τα καλύτερα και στις δύο προσπάθειες! Μακάρι το 2007 να φέρει δύο ακόμα επιτυχίες από εκεί που (ως συνήθως) δεν τις περιμέναμε.